335..
Cztery wielkie wizje Wizja Rydwanu Jahwe (1,1–30) – Bóg opuszcza świątynię i przenosi się ze swym ludem do Babilonii na przedziwnym pojeździe o nadzwyczajnej zwrotności, poruszanym przez dziwne istoty o czterech obliczach (człowieka, lwa, wołu i orła), ponad którym unosi się postać podobna do ludzkiej, otoczona wielkim światłem (Bóg, chwała Jahwe)W. Tyloch, Dzieje ksiąg Starego Testamentu, Warszawa 1981, s. 193.. Zwolennicy paleoastronautyki dopatrują się w opisanym obiekcie wytworu cywilizacji pozaziemskiej. Wizja Grzechów Jerozolimy (8–11) – Izrael porzucił swoją religię, w świątyni postawiono wizerunek kananejskiej bogini Asztarty, przywódcy uprawiają kult zwierząt, ludzie kłaniają się słońcu. Wizja Wysuszonych Kości (37,1–10; 37,11–14) – Stojącego ze wzniesionymi ramionami proroka pośród doliny otaczają wysuszone kości zbliżające się do siebie, oblekające się ciałem i skórą oraz takie, w które wstąpił już duch – ożyły i stanęły na nogi (zapowiedź wskrzeszenia umarłych w dniu Sądu Ostatecznego). Wizja Nowej Jerozolimy (40) – Wizja Boga powracającego w chwale do nowej świątyni. thumb|Rafael Santi, Wizja Ezechiela – rydwan Jahwe (1518) thumb|Tobias Fendt, Wizja Ezechiela – dolina wysuszonych (1565) thumb|Gustave Doré, Wizja doliny suchych kości (1866)