W zakresie źródeł średniowiecznych Adam Wolff był erudytą i najlepszym w Polsce znawcą późnośredniowiecznych źródeł do dziejów Mazowsza. Aleksander Gieysztor, który kształcił się u Wolffa w paleografii, podsumowując jego działalność naukową, określał go jako „mistrza paleografii” i „człowieka źródeł”. Szczególne znaczenie w dorobku naukowym Wolffa ma praca „Studia nad urzędnikami mazowieckimi 1370-1526” wydana w 1962 r. Zgromadzony do niej przez Wolffa materiał (ponad 800 stron rękopisu) został spalony w czasie powstania warszawskiego. Jednocześnie w 1944 r. uległa zniszczeniu w znacznym stopniu jej podstawa źródłowa. Praca ta została odtworzona dzięki znakomitej pamięci Wolffa i w miarę możliwości sprawdzona i uzupełniona. Dla badaczy dziejów Mazowsza stała się ona podstawowym kompendium do poznania podziałów terytorialnych Mazowsza, hierarchii urzędniczej, jej powstania, kompetencji i składuPiotr Węcowski, Przedwojenne listy Aleksandra i Ireny Gieysztorów do Marcelego Handelsmana, Kwartalnik Historyczny, 2020, s. 125..