Qemali natychmiast wysłał telegramy do wielkich mocarstw, prosząc o uznanie niepodległości i ochronę integralności terytorialnej nowego państwa.
Rząd Qemalego we Wlorze stanął przed ogromnymi wyzwaniami: Zabezpieczenie uznania międzynarodowego i granic przed roszczeniami sąsiadów. Konferencja Ambasadorów w Londynie uznała niepodległość Albanii w lipcu 1913 roku, ale jednocześnie narzuciła wybór obcego księcia na władcę (Wilhelm zu Wied). Integracja wewnętrzna głęboko podzielonego kraju (podziały regionalne, klanowe, religijne). Władza rządu była ograniczona głównie do regionu Wlory. Zwalczanie zagrożeń zewnętrznych (okupacja) i wewnętrznych, szczególnie ze strony Esada Paszy Toptaniego, wpływowego feudała z Tirany, który współpracował z Serbią i dążył do obalenia rządu. Skrajny brak funduszy i infrastruktury państwowej.
Rząd Qemalego, działający w atmosferze ciągłego kryzysu i intryg (zwłaszcza Toptaniego wspieranego przez Włochy), był bardzo kruchy. W styczniu 1914 roku, na kilka tygodni przed przybyciem księcia Wilhelma, Qemali został zmuszony do rezygnacji pod presją międzynarodową i wewnętrzną.