Akcja dalszych części poematu toczy się w starożytnym Rzymie. Nieznana z imienia piękna dziewczyna wychodzi za mąż i rodzi syna, Alcyda. Jej rodzina kultywuje tradycyjną wiarę w wielu bogów. W czasie, kiedy Jezus Chrystus głosił swoją naukę, został ukrzyżowany, a następnie zmartwychwstał, Alcyd dorasta i staje się przystojnym młodzieńcem. Prowadzi przy tym hulaszczy tryb życia, uczestniczy w orgiach. W czasie jednej z nich, odbywającej się w lesie, przed grupą biesiadników pojawia się apostoł Piotr idący do Rzymu. Jego mowa o wierze chrześcijańskiej wydaje się Alcydowi i innym tak przekonująca, że decydują się porzucić dotychczasowe życie i udać się do Rzymu razem z apostołem. Alcyd nawraca się na chrześcijaństwo i porzuca rodzinny dom, głosząc wiarę. Matka bezowocnie poszukuje go w całym Imperium, wreszcie dowiaduje się, że podobnie jak inni chrześcijanie Alcyd został wtrącony do więzienia na rozkaz Nerona. Wkrótce potem cesarz rzymski ogłasza się Bogiem. Modły do niego zaczynają składać zarówno patrycjusze, jak i rzesze plebejuszy, w tym również matka Alcyda, ufna w jego nadzwyczajną moc. "Łaski" spotykają jednak jedynie bogatych i wpływowych - w położeniu ubogich nic się nie zmienia. Kobieta wierzy jednak, że modlitwa do Jupitera-Nerona uratuje jej syna.