Mieli siedmioro dzieci, w tym Maxa – znanego genetyka, biologa, laureata Nagrody Nobla; – prawnika, członka opozycji antyhitlerowskiej, zmarłego w obozie NKWD na terenie Niemiec; a także – działaczkę społeczną i Amnesty International.

Hans Delbrück jako historyk W latach 1881-1895 pracował na Uniwersytecie w Berlinie jako docent prywatny. W 1895 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1896 r. profesorem zwyczajnym i zarazem następcą Heinricha von Treitschkego na posadzie kierownika Katedry Historii Powszechnej. Znaczące były jego badania nad historią wojskowości, którą badał na tle historii politycznej, społecznej, gospodarczej i kulturowej. Na nowo oszacował m.in. skład liczebny antycznych armii, których wielkość w źródłach bywała znacznie zawyżana. Jego nowatorskie podejście badawcze wywoływało spory z innymi historykami i przedstawicielami wojskowej służby historycznej.