Przez lata studiował koncepcje Carla von Clausewitza i początkowo traktował je jako punkt wyjścia dla własnych analiz. Wprowadził rozróżnienie na „strategię zniszczenia” (Niederwerfungsstrategie) i „strategię wyczerpania” (Ermattungsstrategie). Odwoływał się przy tym bezpośrednio do dzieł Clausewitza. Uwagę opinii publicznej przykuwał jego spór z niemieckim Wielkim Sztabem Generalnym, który toczył się wokół kwestii, jaką strategię przyjmował podczas licznych wojen Fryderyk II WielkiFaszcza 2024, s. 111-138..
Delbrück był polihistorem, zajmującym się wszystkimi epokami, począwszy od starożytności aż po wiek XIX. Specjalizował się jednak w dziejach wojskowości antycznej i fryderycjańskiej. Faszcza 2024, s. 139, 170-171.
Hans Delbrück jako polityk Od 1882 do 1885 r. był członkiem pruskiej Izby Posłów (niższej izby pruskiego parlamentu) jako przedstawiciel konserwatystów (Freikonservative Partei). Od 1884 do 1890 r. zasiadał w Reichstagu, także wraz z innymi konserwatystami (Deutsche Reichspartei). Później działał jako publicysta i komentator polityczny.