Dobrze prezentował się w sezonie 1999/2000, który ukończył na dwunastej pozycji. Siedem razy znalazł się w czołówce zawodów, jednak na podium stanął tylko raz - 11 marca 2000 roku w Oslo był drugi w Gundersenie. W kolejnym sezonie pięciokrotnie w plasował się w dziesiątce, ale nie stanął na podium. Jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce wywalczone 5 stycznia 2001 roku w Reit im Winkl. Ostatni medal w karierze zdobył na mistrzostwach świata w Lahti w 2001 roku, gdzie wraz z Halldorem Skardem, Sverre Rotevatnem i Kristianem Hammerem zwyciężył w sztafecie. Indywidualnie był trzynasty w Gundersenie, a w sprincie zajął 11. pozycję.
Sezon 2001/2002 był jednym z najsłabszych w jego karierze. W żadnym z siedmiu startów w Pucharze Świata nie zajął miejsca wyższego niż 29. Lepiej wypadł sezonie 2001/2002 Pucharu Świata B, który ukończył na siódmej pozycji. Dwa razy stanął na podium: 4 stycznia w Klingenthal wygrał, a 11 stycznia 2002 roku w Baiersbronn był drugi. Nie wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w lutym 2002 roku. Poprawił się już w sezonie 2002/2003, który ukończył na ósmym miejscu. Cztery razy znalazł się w pierwszej dziesiątce zawodów, przy czym raz stanął na podium - 15 marca 2003 roku w Lahti był drugi sprincie.