Podczas wojny, „Tobruk” był uzbrojony dla samoobrony według relacji w działo uniwersalne kalibru 102 mm (4 cale), działo przeciwlotnicze kalibru 76 mm (12-funtowe), automatyczne działo przeciwlotnicze Bofors 40 mm, cztery działka 20 mm Oerlikon i trzy karabiny maszynowe Marlin kalibru 7,62 mm.
Służba Konwoje arktyczne (1942–1943) „Tobruk” wszedł od razu do eksploatacji w czarterze brytyjskiej Administracji Transportu Wojennego. Pierwszym kapitanem został kapitan żeglugi wielkiej Bronisław Hurko. Po wejściu do służby, statek został w lutym załadowany w Middlesbrough sprzętem wojennym dla ZSRR dostarczanym w ramach pomocy Lend-Lease, w tym samolotami, czołgami, benzyną lotniczą, materiałami wybuchowymi i amunicją. 10 marca 1942 roku wyruszył w pierwszy rejs z Loch Ewe w konwoju arktycznym przez Islandię do Murmańska. Statek nie był należycie wyposażony do rejsów arktycznych, ściany kabin nie były oszalowane, lecz pokryte mielonym korkiem, a centralne ogrzewanie nie działało i pomieszczenia marynarskie ogrzewane były wstawianymi piecykami.