W lutym 1976 roku US Army zadecydowała, że podstawowym uzbrojeniem przeciwpancernym śmigłowców będą pociski AGM-114 Hellfire. W czerwcu tego samego roku na terenie Edwards Air Force Base rozpoczęły się próby porównawcze dwóch egzemplarzy YAH-63 i dwóch YAH-64. 10 grudnia 1976 roku ogłoszono wyniki rywalizacji, z której zwycięsko wyszedł YAH-64, późniejszy Boeing AH-64 Apache. Tak zakończyła się krótka historia śmigłowca Bella, jeden z prototypów został jeszcze wykorzystany do badania skutków zderzenia z ziemią przy prędkości 12,8 m/s.
Konstrukcja Bell YAH-63 był dwuosobowym śmigłowcem szturmowym z wolnonośnymi skrzydłami zamontowanymi w układzie średniopłata. Wirnik główny dwułopatowy, mogący pracować po uszkodzeniu łopat pociskami kalibru do 23 mm. Łopaty wirnika można było ręcznie złożyć. Maszt głowicy składany, podczas lotu w pozycji górnej a do przebazowywania przy użyciu samolotów C-141 lub Lockheed C-5 Galaxy w pozycji dolnej. Dwułopatowe śmigło ogonowe po lewej stronie belki ogonowej, łopaty wykonane z nierdzewnej stali. Półskorupowa kabina załogi z miejscami w układzie tandem. W odróżnieniu od większości śmigłowców szturmowych, w Bellu pierwszy pilot zajmował przedni fotel a pilot-strzelec tylny.