Templariusz zabiegający o względy Rechy, dowiaduje się tymczasem od zarządczyni Natana, Dai, że prawdziwymi rodzicami dziewczyny byli chrześcijanie, po których śmierci Natan adoptował osierocone dziecko. Do zabiegów młodzieńca Żyd podchodzi z dystansem, templariusz udaje się więc po poradę do patriarchy Jerozolimy, któremu w zawoalowany sposób opowiada historię Rechy. Hierarcha, ukazany w dramacie w zdecydowanie najgorszym świetle, żąda wskazania „owego Żyda”, który dopuścił się „porwania” chrześcijańskiego dziecka i doprowadzenia do jego apostazji, za co formalnie groziła kara spalenia na stosie. Młodzieniec zachowuje jednak milczenie i nie wskazuje Natana.
W finale dramatu odsłonięte zostają wszystkie zawiłości i rodzinne koligacje pomiędzy głównymi postaciami utworu. Dzięki zapiskom zachowanym przez jednego z braci zakonnych okazuje się, że Recha i templariusz, którego prawdziwe nazwisko brzmi Leu von Filnek, są rodzeństwem, potomstwem brata Saladyna, Assada, który z kolei przeszedł na chrześcijaństwo i jako Wolf von Filnek zginął w bitwie pod Askalonem. Natan zostaje ostatecznie uznany za prawowitego ojca adopcyjnego.