To on wygłasza przydługie wypowiedzi w pełnym frazesów, ciężkim, języku partyjnym. Łucja Król – zostaje przedstawiona jako osoba zdolna jedynie do podstawowych czynności, bezrefleksyjnego trwania wśród spadających na nią ciosów bezlitosnego losu. Jej mąż upił się i wpadł pod tramwaj, który obciął mu nogi. Koledzy męża złożyli się na pogrzeb. Została sama z trójką synów. Czwarty urodził się po pogrzebie. Jej biografia ma wymiar ponadczasowy. Jest kwintesencją heroicznego losu kobiety, zmagającej się z wszelkimi przeciwnościami, by nakarmić i wychować swe dzieci. bliźniacy Zenon i Roman Królowie – zostali początkowo przedstawieni jako nierozłączna para: razem pracują, jedzą, upijają się, śpią w jednym łóżku. Symetryczność ich losu została podporządkowana naczelnej tezie powieści o konieczności zmiany niesprawiedliwego ustroju. W połowie okupacji Zenon zostaje wywieziony na roboty do Niemiec. Traci czas, który Roman wykorzystuje na korzystny ożenek. Dzięki przeprowadzce na Pragę unika następnie losu powstańczej Warszawy i stosunkowo wcześnie nawiązuje współpracę z nową władzą. Zenon wraca z Niemiec za późno. Nierówny start zmienia braci w antagonistów: nieudacznika, topiącego swe smutki w alkoholu i zręcznego karierowicza. Dalsze ich losy nawiązują do wątków baśniowej sprawiedliwości.