Obalony kapitalizm i samodzierżawie miała zastąpić federacja samorządnych komun.

W toku rozwoju wydarzeń rewolucyjnych w 1905 ruch anarchistyczny w Rosji uległ dalszym podziałom. Główny spor dotyczył sensowności i zakresu stosowania taktyki terrorystycznej. Silne wpływy zaczęli uzyskiwać anarchosyndykaliści, których idee również zostały przeniesione z zachodnich środowisk emigracyjnych, wydających pismo Nowy Świat, zaś od lipca 1906 także Zwiastun Burzy. Anarchosyndykaliści odrzucali terror indywidualny, postulując skupienie się na pracy w związkach zawodowych i organizowanie własnych, o anarchistycznym profilu politycznym. Program anarchosyndykalistów wyłożył w 1906 w jedenastorozdziałowym dokumencie działacz z grupy odeskiej D. Nowomirski. Trzeci nurt rosyjskiego ruchu anarchistycznego stanowili czarnosztandarowcy, głoszący koncepcję bezosobowego terroru – kierowanego w klasę wielkich posiadaczy we wszelkich formach i przy każdej okazji. Celami ataków anarchistów mieli być wszyscy przedstawiciele burżuazji, uznawani za winnych przyczyniania się do wyzysku robotników przez samą swoją przynależność społeczną. Zwolennicy tej koncepcji byli obecni w Kiszyniowie, Moskwie, Odessie, Warszawie, Białymstoku oraz na niektórych obszarach Syberii i Zakaukazia.