Ich siły zostały jednak poważnie osłabione po aresztowaniach dokonanych w 1906. Jeszcze bardziej radykalny był ruch Bieznaczale (Bezrząd), również oparty na koncepcji terroryzmu indywidualnego.
Stosunkowo najpóźniej z wymienionych nurtów na ziemiach rosyjskich pojawił się anarchoindywidualizm, którego teoretykami byli A. Borowoj i L. Czornyj.
Istotnym problemem ruchu anarchistycznego w Rosji były ustawiczne konflikty między przedstawicielami różnych kierunków tej ideologii, które nie ustawały mimo prób wypracowania wspólnego dla wszystkich programu politycznego. Przyjmowały one nie tylko formę polemiki na łamach publikowanej prasy, ale również bezpośrednich ataków na działaczy konkurencyjnych nurtów.
Działalność agitacyjna anarchistów rosyjskich Rosyjscy anarchiści w czasie rewolucji 1905 zintensyfikowali działalność terrorystyczną oraz propagandową. Łączenie tych dwóch metod walki miało przygotowywać robotników rosyjskich do czynnego udziału w rewolucji, jak również skłonić ich do związania się właśnie z organizacjami anarchistycznymi. Jako materiały agitacyjne wykorzystywano przede wszystkim prasę nadsyłaną z zagranicy, w pierwszej kolejności pismo Chleb i Wola. Zdając sobie sprawę z powszechnego wykorzystania przez anarchistów jego pisma, Piotr Kropotkin pragnął po wybuchu rewolucji osobiście udać się do Rosji.