Kluczową rolę odgrywały jednak nadal materiały drukowane za granicą i przemycane na terytorium Imperium Rosyjskiego bądź przywożone tam przez emisariuszy. Wśród wykorzystywanej literatury pojawiały się w pierwszej kolejności prace autorów rosyjskich, w drugiej zaś – tłumaczenia tekstów anarchistów innych narodowości. Wykorzystywane były m.in. dzieła H. Malatesty, J. Grave'a i F. Pelluttiego. Z prac Rosjan największą popularność zyskały teksty D. Nowomirskiego Manifest anarchistów-komunistów, Anarchizm oraz z programu anarchizmu syndykalnego oraz anonimowe Oskarżenie przed sądem anarchisty. Tradycyjnym szacunkiem cieszyły się teksty Kropotkina.
Oprócz działalności wydawniczej anarchiści prowadzili agitację poprzez bezpośrednie wystąpienia na spotkaniach tajnych kół politycznych oraz organizacji robotniczych. Była to ryzykowna forma propagandy, która w wielu wypadkach kończyła się aresztowaniem agitatora przez policję i procesem sądowym. Wystąpienia bezpośrednie miały jednak poważne efekty w zakresie rekrutacji nowych członków organizacji anarchistycznych. Osoby, które pod wpływem wystąpień anarchistów postanowiły dołączyć do ich grup, były zrzeszane w ok. dziesięcioosobowych kołach, które prowadziły wewnętrzną edukację polityczną, kształcąc kolejnych agitatorów.