Marmont zamierzał posuwać się wzdłuż grzbietu górskiego w kształcie litery L, w którego narożniku znajdowało się strome wzniesienie znane pod nazwą Arapil Grande. Z rana Francuzi zajmowali jedynie krótką, północną część ukształtowanego w L grzbietu. Stosując się do swego flankującego manewru Marmont nakazał swym dywizjom marsz na zachód wzdłuż dłuższej części L. Armia Wellingtona znajdowała się za innym, także ukształtowanym w literę L grzbietem, który leżał wewnątrz i równolegle do francuskiego grzbietu L, a oba grzbiety oddzielała dolina. Będąc niewidocznym dla Francuzów Wellington skoncentrował potężne siły uderzeniowe wzdłuż dłuższego boku brytyjskiego wzgórze mającego kształt L.

Gdy siły Marmonta dotarły do końca grzbietu, Francuzi byli rozciągnięci wzdłuż dłuższego grzbietu. Na czele maszerowała dywizja Thomières’a wspierana przez jazdę dowodzoną przez Curto. Następne szły dywizje Maucune’a, Breniera i Clausela. Dywizje Boneta, Sarruta i Boyera znalazły się blisko wzniesienia Arapil Grande, natomiast Foy i Ferey znajdowali się wciąż na krótszym boku grzbietu.