Atak Wellingtona Gdy 3 dywizja brytyjska oraz brygada D’Urbana dotarły na szczyt francuskiego grzbietu, zaatakowały wojska Thomièresa. W tym samym czasie Wellington rzucił do natarcia na dłuższą część francuskiego grzbietu 5 i 4 dywizję, wsparte przez 7 i 6 dywizję.
Francuska dywizja Thomièresa została rozgromiona przez uszykowaną w dwie głębokie linie 3 dywizję brytyjską, a jej dowódca, Thomières, poległ. Następna na drodze Brytyjczyków była dywizja Maucune’a, której dowódca, widząc przed sobą jazdę, sformował swe wojska w kwadraty, co stanowiło typową taktykę w walce z jazdą. Jednak taktyka ta była zupełnie nieskuteczna w walce z przeciwnikiem pieszym. Dlatego, gdy niebawem pojawiła się uformowana w dwie głębokie linie 5 dywizja Leitha, bez trudu pokonała Francuzów w walce na muszkiety. Gdy francuscy piechurzy zaczęli się cofać, Cotton rzucił do ataku brygadę Le Marchanta. Żołnierze Maucune’a zostali rozniesieni na szablach przez ciężkich jeźdźców. Ci co przeżyli, poddali się.