Oba natarcia zostały odparte przez zmasowany ogień francuskich 40 dział, ustawionych na Arapil Grande.
Ostatecznie dowództwo nad armią francuską objął Bertrand Clausel, który robił, co tylko możliwe, by uratować fatalną sytuację. Nakazał dywizji Sarruta, by ta wsparła w znacznej części zdemolowane lewe skrzydło, a następnie wyprowadził niebezpieczny kontratak na 4 dywizję Cole’a z użyciem dywizji Boneta, swojej i przy wsparciu dragonów Boyera. Francuski atak zepchnął na bok dywizję Cole’a i uderzył w 6 dywizję znajdującą się w drugiej linii armii Wellingtona. Marszałek William Beresford błyskawicznie zareagował na zagrożenie i natychmiast wysłał portugalską brygadę, którą dowodził William Spry, by powstrzymać francuską piechotę, dając Wellingtonowi czas na przesunięcie 1 i 7 dywizji. W końcu po twardym oporze dywizje Clausela i Boneta zostały odparte i cała francuska armia około godziny 21 przystąpiła do odwrotu.