Michała Brandta.
Dnia 13 września 1717 pełnił funkcję marszałka sejmiku deputackiego w Łęczycy i został na nim obrany deputatem Trybunał Koronny. Wybrano go ponownie w 1718 r., lecz sejmik został oprotestowany. W październiku 1721 został komisarzem ze Żmudzi do Tryb. Skarbowego. Z tego okresu pochodzą pierwsze ślady licznych powiązań Sołłohuba z czołowymi rodami magnackimi, które wyzyskiwał do celów majątkowych. Najkorzystniej związanie się z dworskim faworytem Stanisławem Poniatowskim. Dzięki jego poparciu w 1722 roku uzyskał Sołłohub podkomorstwo gostyńskie i gdy część miejscowej szlachty próbowała nie dopuścić go do przysięgi na urząd, zastraszył ich swoim regimentem, tak iż musieli odstąpić. W marcu 1724 roku został mianowany łowczym wielkim, przy tym zachowując podkomorstwo gostyńskie. Poseł ziemi gostynińskiej na sejm tego samego rokuWiktor Bagniewski, Diariusz sejmu walnego sześcioniedzielnego warszawskiego anni 1724, rkps Ossolineum 291/III, k. 5v.. Po śmierci pierwszej żony Heleny, ożenił się Konstancją z Krypszinów-Kirszenszteinów, córką wojewody witebskiego Andrzeja Kazimierza. Ożenek z przedstawicielką wpływowego rodu na Żmudzi rodu, umocnił jego pozycję na tym terenie.