Podbój Egiptu przez Aleksandra Wielkiego i włączenie go do kręgu kultury hellenistycznej, a następnie panowanie Lagidów doprowadziło do znacznego skomplikowania porządków prawnych panujących w kraju.
W tzw. epoce ptolemejskiej (332 – 30 p.n.e.) występowały trzy warstwy prawa: dawne prawo egipskie, utrzymane przez Ptolemeuszy, a obowiązujące rdzenną ludność egipską; prawa greckie, obowiązujące już wcześniej w dawnych greckich koloniach (np. Naukratis, Aleksandria); prawo królewskie, stanowione przez aktualnych panujących (dotyczyło głównie spraw gospodarczych i administracyjnych).
Przy zaistniałej troistości porządków prawnych podstawowym problemem było określenie wzajemnych stosunków między nimi oraz stosowanie prawa w praktyce. Za panowania Ptolemeusza II Filadelfosa przyjęto kryterium językowe – dla ludności posługującej się językiem egipskim (demotycznym) właściwe były sądy kapłanów egipskich (laokrytów), zaś dla ludności mówiącej po grecku sądy królewskie (dikasteria). Właściwość sądu określał również język sporządzonego dokumentu.
Ważnym źródłem poznania prawa egipskiego tego okresu jest Kodeks z Hermopolis z III w. p.n.e.