12 sierpnia 1888 odbył się I Narodowy Kongres Robotniczy, którego celem było utworzenia pierwszej narodowej organizacji, która broniłaby interesów robotników. 14 sierpnia na drugim spotkaniu Pablo Iglesias zaproponował nazwę organizacji „Powszechny Związek Robotników”. Nazwa została przyjęta, a na przewodniczącego organizacji został powołany Antonio García Quejido. Organizacja poszerzała swoje wpływy wśród klasy robotniczej (przede wszystkim w Asturii i Biskai). W roku 1899 Pablo Iglesias został mianowany na przewodniczącego UGT, funkcję tę pełnił aż do śmierci. W tym samym roku reprezentował PSOE na Kongresie powołującym Drugą Międzynarodówkę.
W 1890 stał na czele pierwszego pierwszomajowego pochodu, w którym żądano 8-godzinnego dnia pracy i zaprzestania zatrudniania dzieci. W tym samym roku odbył się II Kongres PSOE, na którym zadecydowano o udziale w wyborach jako partia republikańska o poglądach socjalistyczno-robotniczych. W wyborach w 1905 roku Pablo Iglesias, Largo Caballero i García Ormaechea zostali wybrani na radnych Madrytu.