Znaczący wpływ na ostateczny kształt dzieła miała filozofia Rousseau, z którym Bernardin de Saint-Pierre zaprzyjaźnił się w ostatnich latach życia.
Treść Bernardin de Saint-Pierre planował stworzenie ogromnej pracy opisującej wszelkie aspekty funkcjonowania natury. Ostatecznie wydane przez niego dzieło stanowi zbiór notatek i przemyśleń, jakie miały ukształtować nigdy nie napisany tekst. W pierwszej części autor nawiązuje do najpopularniejszych w jego czasach argumentów przeciwko istnieniu sił nadprzyrodzonych, które stara się obalić, przywołując zjawiska zaobserwowane w przyrodzie. Przechodzi następnie do ataku na nieomylność rozumu ludzkiego i dowodzi koniecznej omylności nauk ścisłych. W części II przeciwstawia im uczucie, które uważa za wyraz prawa naturalnego, przyznany człowiekowi przez Boga, by ten mógł obserwować świat natury i powtarzać istniejącą w nim harmonię w życiu. Bernardin de Saint-Pierre twierdzi, że najlepszą postawą życiową jest oparcie się na obserwacji przyrody, co pozwoli również odkryć prawo moralne, stanowiące fundament życia człowieka. Część III stanowi w zamyśle autora propozycję zmian w społeczeństwie – obraz idealnej wspólnoty, żyjącej na wyspie, kierującej się w życiu zasadami moralności, szanującej przyrodę.