Późniejszy rozwój modelu Maestro nie odniósł tak dużego sukcesu rynkowego, jak pierwotnie zakładano. W latach 1983–1984 był szóstym najlepiej sprzedającym się samochodem w Wielkiej Brytanii, osiągając sprzedaż ponad 80 tysięcy egzemplarzy w drugim roku produkcji. Po okresie wysokiego popytu w latach 1986–1987 sprzedaż zaczęła spadać. Wczesne opinie dotyczące niskiej jakości wykonania i awaryjności negatywnie wpłynęły na wizerunek modelu.
Najwięcej problemów dotyczyło 1,6-litrowego silnika serii R, który był pośpiesznie zmodyfikowaną wersją jednostki serii E, wcześniej stosowanej m.in. w modelu Austin Maxi. Silnik serii S nie był jeszcze gotowy do masowej produkcji. Jednostki serii R miały problemy z rozruchem przy gorącym silniku oraz z przedwczesnym zużyciem wału korbowego. Szczególnie dotyczyło to wersji MG Maestro 1600, wprowadzonej w 1983 roku i wycofanej już po roku.
Silnik serii S z elektronicznym zapłonem wprowadzono w lipcu 1984 roku, zastępując wcześniejsze jednostki 1.6 w całej gamie Maestro. Jednocześnie wprowadzono drobne ulepszenia wyposażenia – podstawowy model 1.3 otrzymał zagłówki, lusterko boczne po stronie pasażera oraz radio, natomiast wersje 1.3 HLE i 1.6 HLS wyposażono w radioodtwarzacz.