Pada więc Rinaldowi do stóp, błagając, by odebrał jej życie (finał: Se al. Mio crudel tormento). Rinaldo myśli już jednak tylko o rycerskiej chwale. Odrzucona Armida poprzysięga mu zemstę, burzy swój pałac i odlatuje na rydwanie.
O operze Opinie na temat Armidy są rozbieżne. Biografowie Rossiniego uważają ją na ogól za dzieło udane, choć nie należące do największych osiągnięć kompozytora. Rossini tworzył je w pośpiechu i nie wszędzie dopisała mu inwencja. Przeładował też partyturę wirtuozowskimi popisami przeznaczonymi dla Isabelli Colbran i trzech znakomitych tenorów: Nozzariego, Bonoldiego i Ciccimary. Chóry śpiewają konwencjonalnie, a muzyka baletowa jest mało ciekawa. Są jednak w operze fragmenty znakomite, jak na przykład duety miłosne. Widać dalszy postęp w fakturze technicznej: szczególnie interesująca jest uderzająca oryginalnością harmonika Armidy. Wyjątkową nowością języka muzycznego odznacza się fragment III aktu, w którym Armida na wiadomość o ucieczce Rinalda mdleje. Niespokojne uderzenia jednej i tej samej nuty przez 19 taktów wydają się odzwierciedlać bicie jej serca, a kompozytor używa aż pięciu rozmaitych akordów dla zharmonizowania tego dźwięku.