Nauka faryzeuszy John Lightfoot (1602–1675) uważał, że jest to parodia wiary faryzeuszy w Łono Abrahamowe. Ethelbert William Bullinger powołał się na wyjaśnienie Lighfoota, które też rozbudował. Był zdania, że tekst ten stoi w opozycji do nauki Starego i Nowego Testamentu. Chrystus przedstawił tu nie swoją własną naukę, lecz tradycyjną naukę faryzeuszy, którą potępił i wykorzystał przeciwko nim samym. Pokonał swoich przeciwników ich własną bronią. Faryzeusze naukę tę zapożyczyli z Babilonu. Bullinger był zdania, że nie jest to przypowieść, lecz parodia wierzeń pozagrobowych. Twierdził też, że po zmartwychwstaniu historycznego Łazarza (J 12,10) faryzeusze nie uwierzyli w jego zmartwychwstanieCompanion Bible s. 1489.
Nauka saduceuszy Na zasadzie alternatywnej powstało wyjaśnienie, że jest to przypowieść satyryczna przeciwko saduceuszom. Twórcą tej interpretacji był Johann Nepomuk SeppSepp, Thaten und Lehren Jesu: mit ihrer weltgeschichtlichen Beglaubigung 1864. Bogacz symbolizuje saduceusza, ze względu na purpurę i kosztowne ubranie kapłańskie, uwaga o pięciu braciach nawiązuje do Kajfasza, teścia Annasza, który według Flawiusza miał pięciu synówFriedrich Gustav Lisco, (trans. Patrick Fairbairn) The parables of Jesus: explained and illustrated 1853 s. 343..