Od północnego wschodu przylegało do kaplicy niewielkie pomieszczenie, być może zakrystia.
Kaplica nie była jednoznacznie wzmiankowana w źródłach pisanych: wiąże się z nią wezwanie św. Marcina lub też z pewnych przyczyn je wyklucza. Kaplicę zburzono w czwartej ćwierci XIII wieku w związku z budową kaplicy gotyckiej.
Kaplica późnoromańska W zachodniej części zamku rozpoczęto w latach 30. XIII wieku budowę późnoromańskiej ceglanej kaplicy na planie krzyża z czterofilarowym wnętrzem. Nawa miała rozpiętość około 11 m i boki na przemian krótsze i dłuższe. Do krótkich boków przylegały trzy czworoboczne apsydy, a od północnego wschodu kwadratowe prezbiterium zamknięte taką samą apsydą. Układ baz przyściennych wykazuje, że pierwotnie planowano cztery filary ustawione przed apsydami i prezbiterium, a zatem wzdłuż osi głównej i poprzecznej kaplicy. Wszystko wskazuje jednak na to, że kaplicę ukończono około 1250 wedle zmienionej koncepcji, z filarami wzdłuż dłuższych boków. Kaplicę rozebrano najpóźniej w XV wieku, jej ściany przyziemia zachowały się jednak pod jezdnią i chodnikiem ul. św. Marcina oraz pod przyległym ogrodem klasztoru. W trakcie wykopalisk odkryto też kilka detali granitowych, m.in. fragmenty cokołu i dwie bazy przyścienne, obecnie wyeksponowane w Muzeum Architektury we Wrocławiu.