Na początku lat 70. przybył do Modeny, prawdopodobnie na zaproszenie hrabiego Marcisio, pierwszego ministra księstwa Modeny. Był bibliotekarzem hrabiego (być może również kapelanem) oraz w latach 1772–1782 profesorem na miejscowym uniwersytecie; wykładał historię Kościoła na wydziale teologicznym oraz grekę na wydziale filozoficznym, brał udział w pracach instytucji reformującej studia uniwersyteckie Dicasterio dei Rifirmatori. W 1774 opublikował (anonimowo) broszurę Saggio attorno al luogo del sepellire, w której wyraził sprzeciw wobec pochówków w kościołach ze względów higienicznych. Sprawa budziła duże emocje i doprowadziła m.in. do konfliktu dworu księcia Modeny Franciszka III d’Este z Watykanem; broszura Piattolego została potępiona, ale zarazem zyskała rozgłos i ukazała się w przekładach francuskim i hiszpańskim. Jego pozycją na dworze modeńskim zachwiała śmierć księcia Franciszka w lutym 1780; protektor Piattolego Marcisio popadł w zatarg z nowym monarchą Herkulesem III, wzmogły się intrygi. Piattoli zdecydował się na opuszczenie Modeny i zrezygnował z profesury.