Pierwszy kontakt z Polską. W opozycji magnackiej Bez powodzenia starał się o posadę na uniwersytecie w Pawii w charakterze profesora prawa kanonicznego. W tej sytuacji skorzystał z pośrednictwa nuncjusza w Wiedniu Garampiego i zatrudnił się jako wychowawca synów starosty szczerzeckiego Piotra Franciszka Potockiego. Przybył do Warszawy we wrześniu 1782. Nie odniósł sukcesu jako pedagog, miał duże kłopoty ze swoimi podopiecznymi, ponadto jego metod wychowawczych nie podzielała Pelagia Potocka (matka Piotra). Praca z młodymi Potockimi trwała dwa lata; w tym czasie Piattoli nabrał pewnej wiedzy o Polsce, odbył kilka podróży i nawiązał kontakty z innymi rodami magnackimi. W sierpniu 1784 zrezygnował z posady wychowawcy, będąc już od kilku miesięcy członkiem honorowym Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych. Funkcję tę zawdzięczał protekcji Grzegorza Piramowicza; zajmował się początkowo w Towarzystwie korespondencją zagraniczną, następnie otrzymał zadanie opracowanie „książki elementarnej historyi nauk, umiejętności i kunsztów”. Działał w polskiej masonerii, od 1783 był członkiem loży masońskiej Bouclier du Nord.