R D Drummondem. Rok 1940 był rokiem druzgocącej klęski dla brytyjskiej floty podwodnej na Morzu Śródziemnym – do końca tego roku brytyjskie okręty podwodne zatopiły na tym teatrze zaledwie 9 jednostek i jeden włoski okręt podwodny, przy stracie 9 swoich własnych okrętów podwodnychPeter Padfield: War Beneath The Sea, s. 131. Toteż w celu uzupełnienia strat na ten akwen została wysłana duża liczba małych jednostek typu U, które zaczęły operować z Malty, której pozycja między Włochami a portami w libijskimi idealnie nadawała się do ataków na liniach zaopatrzeniowych dla włoskich sił w Afryce północnej. W lutym 1941 roku dowództwo brytyjskie znacznie rozszerzyło obszar nieograniczonej wojny podwodnej z linii 30 mil od brzegów włoskich i 30 mil od brzegów Libii, na dużą część Morza Śródziemnego, w tym wszystkie wody na południe od szerokości geograficznej Malty;