Tak jak P.210 i P.211 był maszynami w całości wykonanymi z metalu, tak projekt P.211.02 zakładał użycie duraluminium jedynie w 13%, 58% masy samolotu stanowiła stal a 23% drewno. 15 września 1944 roku komisja konkursowa Ministerstwa Lotnictwa do dalszych prac zakwalifikowała dwa projekty, były nimi P.211.02 oraz P.1073 wytwórni Heinkel Flugzeugwerke czyli późniejszy Heinkel He 162. Początkowo większe szanse dawano projektowi Vogta, którego P.211.02 zużywał najmniej deficytowego duraluminium, był łatwy w demontażu i w odróżnieniu od projektu Heinkela, silnik nie zasłaniał pilotowi widoczności do tyłu. RLM dało czas obydwu wytwórniom na dalsze poprawki do 19 września 1944 roku, niestety dla Blohm und Voss ostatecznie rywalizację wygrał projekt Heinkela. Zadecydowało o tym wcześniejsze doświadczenie wytwórni w budowie samolotów z napędem odrzutowym, użycie katapultowanego fotela pilota oraz krótszy czas jaki należało poświęcić na wybudowanie samolotu w porównaniu z konstrukcją Vogta. 24 września 1944 roku oficjalnym zwycięzcą konkursu został P.1073 czyli He 500, który finalnie znany jest jako He 162.