Faza przejściowa Po regresji lądolodu ze stadiału pomorskiego na północne krańce Pomorza i obszary południowego Bałtyku, zaczęła się kształtować druga faza rozwojowa, tzw. faza bifurkacji. Wówczas to część wód pradolinnych skierowała się w okolicach Fordonu, w poziomie tarasu wysokiego IX (60–61 m n.p.m.), prawdopodobnie w czasie wezbrania powodziowego w dolinę proglacjalną z okolic Chełmna i zaczęła odpływać na północ, do Zatoki Gdańskiej. Impulsem do skierowania się wód Wisły w tym kierunku był zanik martwych lodów pogrzebanych w osadach glacjalnych tej rynny polodowcowej.

Mimo że rynna sandrowa Wdy została w ten sposób wykorzystana przez część wód wiślanych, jednakże przeważająca ich masa kierowała się nadal Pradoliną Noteci-Warty na zachód. Początek fazy bifurkacji różni badacze określają na okres 14 do 12 tys. lat temu. Odpływ wód bifurkującej Wisły odbywał się według R. Galona w poziomie teras IX, VIII i VII (50–61 m n.p.m.) i trwał około tysiąca lat. Nowsze badania wykazały, że bifurkacja wód z Kotliny Toruńskiej następowała jedynie w poziomie dzisiejszych teras VIII i VII.