Relację między Prawem a Ewangelią w teologii reformowanej określa m.in. Westminsterskie wyznanie wiary. W rozdziale XIX podkreślony zostaje podział Bożego prawa na trzy kategorie:
Prawo moralne – o charakterze uniwersalnym, wiecznym i niezmiennym, zostało pierwszy raz dane ludzkości (Adamowi) przed upadkiem, od którego wymagało doskonałego posłuszeństwa, gwarantując życie w zamian za posłuszeństwo i grożąc śmiercią w razie wykroczenia. Warunki te określały tzw. przymierze uczynków, które zostało przez upadek człowieka złamane. Po upadku i zawarciu z Adamem przymierza łaski, Prawo moralne pozostało nadal wiążące dla wszystkich ludzi, choć wskutek grzechu pierworodnego natura ludzka uległa całkowitemu zepsuciu, przez co żaden człowiek nie jest zdolny zadośćuczynić wymaganiom prawa. Wyrażeniem prawa moralnego jest Dekalog, którego pierwsze cztery przykazania określają obowiązki człowieka względem Boga, zaś pozostałych sześć – względem bliźniego.