Po zorganizowanej przez Niemców czteromiesięcznej podróży przez Francję i neutralną Portugalię, 4 maja 1942 roku przedostała się samolotem do Wielkiej Brytanii. Została tam następnego dnia fikcyjnie aresztowana przez brytyjski kontrwywiad MI5, po czym przekazała Brytyjczykom posiadaną wiedzę, w tym o szczegółach niemieckiego szkolenia wywiadowczego. Pracowała po tym w szpitalu im. Jana Paderewskiego w Edynburgu jako sekretarka i tłumaczka (schodząc się z mężem, który trafił do Wielkiej Brytanii po klęsce Francji, oraz synami, przerzuconymi przez Abwehrę).
W 1948 roku, po zamknięciu szpitala, przeprowadziła się z rodziną do Konga Belgijskiego. W 1967 roku wróciła do Europy, gdzie za zasługi władze francuskiej wyspy Noirmoutier przyznały jej duży majątek ziemski. Przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie została odznaczona w 1953, na mocy decyzji z 1949, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. W maju 1996 prezydent Francji Jacques Chirac uhonorował ją Kawalerią Narodowego Orderu Zasługi, zaś we wrześniu 1997 władze Republiki Federalnej Niemiec przyznały jej Federalny Krzyż Zasługi Pierwszej Klasy za zasługi dla RFN i wkład w polsko-niemieckie pojednanie. Zmarła 4 stycznia 2003 roku w zamku Sermoise-sur-Loire.