Już około roku 1874 powstała w budynku Towarzystwa specjalistyczna „czytelnia medyczna”, do której z dobrowolnych składek członków oraz – co trzeba podkreślić – ze specjalnego zasiłku Towarzystwa zaprenumerowano kilkanaście znanych czasopism medycznych, polskich i obcych. W 1878 r. czytelnia ta skupiała 21 osób, które prenumerowały 16 czasopism. Gdy w roku 1882 Wydział Lekarski uzyskał własną salę posiedzeń na parterze nowo wybudowanego lewego ogrodowego skrzydła budynku, umieścił w niej prócz abonowanych periodyków lekarskich również wydzielone z księgozbioru głównego starsze dzieła z tej dziedziny. Znaczną ich część stanowił zapewne księgozbiór po lekarzu i historyku medycyny Ludwiku Gąsiorowskim (1807-1863), złożony prawie wyłącznie z polskich czasopism i dzieł lekarskich, które posłużyły mu do napisania pierwszej monografii historii medycyny w Polsce. Nieco później Albertyna z Kolskich Mizerska złożyła w darze księgozbiór po mężu, doktorze medycyny Anastazym Mizerskim (1837-1871). Przed wybuchem I wojny światowej Wydział Lekarski skupiał w Towarzystwie prawie 150 członków na około 200 lekarzy polskich praktykujących w Wielkim Księstwie Poznańskim.