W 1904 poprowadził do Rzymu pielgrzymkę unicką, mającą poinformować Watykan o położeniu grekokatolików pod rządami rosyjskimi. Po sprzedaży kopalni (1904) został administratorem dóbr Czartoryskich w Ojcowie. Uzyskał mandat poselski do I Dumy z guberni kieleckiej. Wchodził do zespołu opracowującego regulamin Koła Polskiego oraz do jego siedmioosobowego prezydium (Komisji Parlamentarnej). Po rozwiązaniu I Dumy powrócił do Warszawy i od października 1906 do lipca 1908 redagował warszawski dziennik „Naród”. Zrezygnował z kandydowania do II Dumy, brał jednak czynny udział w akcji wyborczej do tej izby, wielokrotnie przemawiając na organizowanych przez narodowców wiecach wyborczych. 27 stycznia 1907 wszedł, na miejsce Jana Bielawskiego, z ramienia Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego do Centralnego Komitetu Wyborczego w Warszawie (pod prezesurą Henryka Sienkiewicza). Pod koniec 1908 zrezygnował ze względu na chorobę serca z pracy dziennikarskiej i powrócił do Ojcowa (mieszkał wraz z rodziną w willi Pod Orłem), który otrzymał w dzierżawę.