książę Sabaudii i Piemontu Karol Emanuel I Wielki podjął próbę wydrążenia pierwszego tunelu pod siodłem przełęczy, pozwalającego ominąć najwyższy fragment drogi, zarzuconą wszakże wkrótce ze względu na brak środków zarówno finansowych jak i technicznych (ślady widoczne do dziś po stronie włoskiej na wysokości ok. 1750 m n.p.m. - tzw. "galeria Napoleona"). Kolejnym okresem licznego korzystania z drogi przez przełęcz przez oddziały wojskowe był wiek XVIII w czasach wojny o sukcesję hiszpańską czy wojny o sukcesję polską.
Praktycznie cały transport ludzi i towarów odbywał się wówczas na grzbietach wierzchowców i jucznych zwierząt. Jednostką obrachunkową ładowanych towarów był rub, liczący 9,225 kg. Ocenia się, że ok. 1780 r. każdego roku doliną Roya i przez przełęcz Tende do Cuneo przechodziło ok. 30 tys. mułów, transportujących 600 tys. rubs (czyli ponad 5500 ton) śródziemnomorskiej soli, a także kolejne 16 tys. zwierząt z 320 tys. rubs (blisko 3 tys. ton) innych towarów. Dopiero w 1782 r. Wiktor Amadeusz II Sabaudzki przebudował kamienisty szlak przez przełęcz w przyzwoitą drogę jezdną, dostępną dla dyliżansów, która zintensyfikowała ruch na trasie Nicea - Cuneo.