Następnie w latach 1622–1623 był jednym z doradców księcia bawarskiego Maksymiliana I Wittelsbacha. Udało mu się w tym czasie uzyskać zgodę na wyniesie tego władcy do godności elektora Rzeszy.

Po bitwie na Białej Górze w latach 1623–1634 zaangażował się w działalność rekatolicyzacyjną Czech, działając z inicjatywy arcybiskupa metropolity praskiego Ernesta Adalberta von Harracha. Pomagał także w reformowaniu struktur diecezjalnych. Aktywnie uczestniczył w dyplomacji cesarskiej podczas wojny trzydziestoletniej. W imieniu cesarza w 1630 brał udział w negocjacjach z kardynałem Armandem Richelieu dotyczących sukcesji w części Mantui. W 1635 pracował jako ekspert teologiczny przy negocjacjach pokoju praskiego, a od 1645 jako misjonarz apostolski w Saksonii, Hesji, Brandenburgii i w Gdańsku. W latach 1650–1652 udało mu się nakłonić władcę Hesji Ernsta von Hessen-Rheinfeld i jego żonę do konwersji na katolicyzm.

Był jednym z pomysłodawców Colloquium charitativum.