Empory zostały zbudowane dopiero po wprowadzeniu reformacji w Halle (1541) w latach 1550–1554 i stanowią charakterystyczny element wystroju wnętrza. Są one godne uwagi ze względu na historię wczesnego, protestanckiego budownictwa sakralnego. W ich konstrukcji widać już wyraźnie wpływy renesansu. Od zachodu na empory prowadzą wielkie, kamienne, spiralnie kręcone schody. W 1698 zbudowano kolejną kondygnację empor. Przemiana późnośredniowiecznego miejsca kultu w protestancki kościół kazalniczy uwidacznia się dobitnie również we fryzowych napisach, których treść stanowią cytaty z Biblii oraz napisy kommemoracyjne poświęcone Marcinowi Lutrowi i Justusowi Jonasowi. Architektoniczna funkcjonalizacja pisma w takim zakresie i w zestawieniu z brakiem obrazów nie wystąpiła nigdy przedtem we wnętrzu kościelnym. Jednolita artykulacja architektoniczna wnętrza przy rezygnacji z osobnego prezbiterium powoduje, iż jest ono uważane za jedno z najdoskonalszych wnętrz niemieckiego późnego gotyku.
Wyposażenie thumb|240px|Wnętrze kościoła Mariackiego – nawa środkowa. W oddali – ołtarz główny, nad nim empora organowa i obraz Lichtenfelsa thumb|240px|Ambona Do najcenniejszych elementów wyposażenia kościoła należy ołtarz główny z 1529 z malowidłami pochodzącymi z warsztatu Lucasa Cranacha Starszego), chrzcielnica z brązu (1430) i gotycko-renesansowa ambona z 1541.
Ołtarz główny