Projekt obszernej świątyni halowej z rzucającą się w oczy nawą środkową sporządził architekt miejski Caspar Crafft. Dziesięcioprzęsłowe wnętrze kościoła jest podzielone na trzy nawy równej wysokości. Ściany zostały przeprute wąskimi, gotyckimi oknami wypełnionymi maswerkiem o geometryzujących wzorach. 10 par smukłych, ośmiokątnych filarów podtrzymuje płytki, zbliżony kształtem do beczki strop, który wypełnia sklepienie sieciowe (w nawie środkowej) lub gwiaździste (w nawach bocznych). Konstrukcja nośna sklepień jest dodatkowo wzmocniona żebrami wychodzącymi bezpośrednio z filarów i poprowadzonych do żeber sklepienia w pewnej odległości od nich. Arcydziełem późnogotyckiej sztuki kamieniarskiej są kamienne wisiory, tzw. cul de lampefr., dosł. dno lampy dłuta następcy Craffta, Nickela Hoffmanna, zawieszone pod sklepieniem nawy środkowej. Do wnętrza prowadzą dwa jednakowe, ostrołukowe portale umieszczone w ścianach bocznych. Pomiędzy gęsto zbudowanymi przyporami, opinającymi z zewnątrz mury, znajdują się oddzielne, małe kaplice z II poł. XVII w., otwierające się do wnętrza kościoła.