Obóz zagłady Z chwilą rozpoczęcia przez III Rzeszę „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej” podjęto decyzję o przekształceniu dotychczasowego obozu jenieckiego w Małym Trościeńcu w obóz zagłady – służący w pierwszym rzędzie eksterminacji białoruskich Żydów. W nowej formie obóz zaczął funkcjonować od 10 maja 1942, gdy przywieziono tam na śmierć pierwszy transport wiedeńskich Żydów. Od tej pory pociągi pełne mężczyzn, kobiet i dzieci przeznaczonych do natychmiastowej likwidacji przybywały do Małego Trościeńca dwa razy w tygodniu – w każdy wtorek i piątek.
Akcja eksterminacyjna w Małym Trościeńcu przebiegała zazwyczaj według jednakowego schematu. Żydów z Mińska przywożono na miejsce straceń wprost z tamtejszego getta, natomiast Żydów pochodzących z państw Europy Zachodniej transportowano do Mińska koleją. Transporty przybywały zwykle do Mińska między godziną 4:00 a 7:00 rano. Na tamtejszym dworcu towarowym Niemcy dokonywali selekcji, wybierając z tłumu od 20 do 80 młodych mężczyzn, których chwilowo oszczędzano celem zatrudnienia w komandach roboczych działających na terenie obozu lub w mińskim getcie. Pozostałych Żydów uspokajano fałszywymi zapewnieniami, że zostali przywiezieni do Mińska celem osiedlenia i zatrudnienia w miejscowych przedsiębiorstwach.