Ziemia Święta i Cypr W Królestwie Jerozolimskim herezja podlegała sądownictwu świeckiemu. Rycerz oskarżony o to przestępstwo był sądzony przez sąd parów. Przez niemal cały okres jego istnienia nie ustanowiono w nim inkwizycji. Dopiero w 1290 papież Mikołaj IV upoważnił swojego legata, patriarchę Jerozolimy Mikołaja z Hanapes do wyznaczania inkwizytorów dla Królestwa Jerozolimy (ograniczonego już wówczas tylko do Akki) w porozumieniu z prowincjałami franciszkanów i dominikanów. Zaledwie rok później Akka jednak upadła i w rezultacie Królestwo Jerozolimskie przestało istnieć. Nie oznaczało to jednak końca obecności katolików w tym rejonie. W Ziemi Świętej pozostały katolickie klasztory (zwłaszcza franciszkańskie) i nadal przybywali tam pielgrzymi. W 1375 papież Grzegorz XI wydał dwie bulle, w których upoważnił franciszkańskiego prowincjała Ziemi Świętej do kontroli prawowierności pielgrzymów udających się w te strony, udzielając mu przy tym wszystkich przywilejów właściwych dla urzędu inkwizytorskiego. Z oczywistych względów, bulle Grzegorza XI nie zawierają żadnych odniesień do współpracy z władzami świeckimi w zwalczaniu herezji, a jedynie upoważniają prowincjała do rozgrzeszania i stosowania środków pokutnych wobec heretyków dobrowolnie podporządkowujących się autorytetowi KościołaLea, I, s. 355-356;