Ze względu na kontrowersyjne, drastyczne sceny i wypełnioną przemocą treść zbulwersowały one ówczesną publiczność, wywołując pełną oburzenia krytykę i inne gwałtowne reakcje pod adresem autora. Wied wystawił m.in. sztuki pt. En Hjemkomst (1889, „Powrót”) i En Bryllupsnat („Noc poślubna”, wyd. 1892). Pierwsza z nich, opowiadająca o nienawiści między ojcem i synami, została zdjęta z afisza po jednym przedstawieniu. W treści drugiej znalazł się opis próby uduszenia wnuczki przez jej babkę, usiłującą ukarać w ten sposób swego zięcia za ponowny ożenek po śmierci matki dziewczynki. Premiera tej sztuki w Wolnym Teatrze Towarzystwa Studenckiego została przerwana na skutek protestów publiczności. W 1896 pisarz wystawił następną sztukę – Erotik („Erotyka”), a w dwa lata później Første Violin („Pierwsze skrzypce”). Jego kolejna sztuka pt. Det svage Køn („Słaba płeć”, 1900), poruszająca problem małżeńskiej niewierności kobiet, wywołała gwałtowną publiczną debatę, w której tym razem zabrał głos duński Kościół w osobie biskupa Maribo von Leunbacha.