Wied radził sobie znacznie lepiej jako prozaik. Jego opowiadania, nowele, szkice literackie, reportaże i wspomnienia przyniosły mu spory rozgłos w samej Danii, jak i poza jej granicami (m.in. w Niemczech i Norwegii, gdzie były tłumaczone). Jednak również tutaj pisarstwo sprowadziło nań kłopoty. Po opublikowaniu noweli De Unge og De Gamle („Młodzi i starzy”, 1891), na wniosek ministra sprawiedliwości stanął przed kopenhaskim Sądem Najwyższym, oskarżony w sprawie noweli zawierającej wątki sensualne. Opisy, których bohaterami byli dziesięcioletni chłopiec i szesnastoletnia panna służąca, zostały uznane za obsceniczne. Autora skazano w lutym 1892 na karę 14 dni aresztu lub grzywnę w wys. 100 koron, której nie był w stanie uiścić. Wyrok ten przewidywał inny duński pisarz, , który po opublikowaniu noweli tak napisał do jej autora: