Aby posługiwać się rusztem, należało wprowadzić pomocnicze twierdzenie:
Niech:
gdzie
Wtedy
Z powyższego twierdzenia wynika, że Q i SAiS−1 są do siebie podobne (mają taki sam rozkład na cykle), a znając SAiS−1 i P-x-i+1NPx+i-1 można łatwo obliczyć, jakie litery znajdują się w poszczególnych cyklach Q.
Skoro wiadomo było, że Q i SAiS−1 miały mieć taki sam rozkład na cykle, to wystarczyło patrzeć na ruszt na permutację Ai tam, gdzie nie było otworów i w miejscu dziur obliczyć złożenie permutacji Ai i P-x-i+1NPx+i-1. Aby to zrobić, przesuwano ruszt nad kartką z permutacjami P-x-i+1NPx+i-1 i szukano pozycji, w której permutacje Q w każdym z sześciu równań były podobne (miały taki sam rozkład na cykle). Następnie argumenty i litery obrazu w A1, …, A6 należało pozamieniać miejscami w taki sposób, aby uzyskać identyczne Q we wszystkich równaniach. W ten sposób znajdywano permutację S oraz nastawienie wirnika N. Pozostawało rozwiązać równanie:
i znaleźć nastawienie pozostałych wirników. Robiono to ręcznie, sprawdzając wszystkie z 676 możliwych przypadków. Po odnalezieniu nastawienia wszystkich wirników określano skręcenie obręczy alfabetycznej przy pomocy metody anx.