W zdaniu złożonym, które stosuje się do zasady następstwa czasów, grupa czasów musi się zgadzać, tzn. albo oba czasowniki (w zdaniu nadrzędnym i podrzędnym) są w czasie głównym, albo oba są w czasie historycznym. Możliwe są następujące kombinacje:
Następstwo czasów głównych
teraźniejszy – teraźniejszy: zdanie podrzędne opisuje czynność równoczesną lub uprzednią:
Rogant cur nobiscum possis non ire. Pytają, czemu nie możesz pójść z nami Nunc scio quid sit amor. (Virgilius) Teraz wiem, czym jest miłość. Videamus uter plus scribere possit. (Horatius) Zobaczmy, który potrafi napisać więcej.
przyszły – teraźniejszy: zdanie podrzędne opisuje czynność późniejszą:
Incipiam exponere unde natura omnes res creet. (Lucretius) Zacznę tłumaczyć skąd natura tworzy wszystkie rzeczy.
teraźniejszy – przeszły dokonany: zdanie podrzędne opisuje czynność późniejszą:
Ceteri expellantur ne viderint ipsum. Inni są odsuwani, aby nie widzieli tego samego.
przyszły – przeszły dokonany: zdanie podrzędne opisuje czynność późniejszą:
Videbit quanta vis verborum eorum fuerit. Zobaczy, jak wielką moc miały ich słowa.
Następstwo czasów historycznych
przeszły niedokonany – przeszły niedokonany:
Multi dubitabant quid optimum esset.