elektroniki), Lars Goran Andersson (projektant) i Tim Feast (główny projektant).
thumb|left|Mauro Baldi, niedoszły kierowca Ekström Racing Pierwszym kandydatem do jazdy w zespole był dawny kierowca RAM Racing, Philippe Alliot, który jednak nie doszedł do porozumienia z Ekström, a w sezonie 1986 ścigał się w Equipe Ligier. Kolejnym potencjalnym kierowcą Ekström był Szwed Eje Elgh, który w 1985 roku ścigał się w zawodach samochodów sportowych oraz Japońskiej Formule 2. Celem zespołu było zakontraktowanie Elgha i przyciągnięcie szwedzkich sponsorów, stąd Cecilia Ekström zażądała od Elgha pół miliona dolarów wsparcia sponsorskiego. Ponieważ Elgh odrzucił ofertę, kontaktowano się z Fulvio Ballabio, Roberto Moreno, Kennym Achesonem i Mauro Baldim, czyli zawodnikami posiadającymi wsparcie sponsorów, ale również doświadczenie. Baldi po upadku swojego dawnego zespołu Spirit w 1985 roku, pozostawał bez miejsca w stawce. Z tego powodu sponsorzy Włocha oferowali Ekström trzysta tysięcy dolarów z zastrzeżeniem, że pieniądze zostaną przekazane dopiero w momencie zbudowania i zaprezentowania samochodu.