Odzyskanie niepodległości w 1918 roku, nieznacznie zmienia położenie ludności rolniczej. Duże wpływy arystokracji w sejmie krajowym uniemożliwiają przeprowadzenie pełnej parcelacji gruntów dworskich, wobec tego zachodnia część wsi nadal należy do włościan z Płazy, powoduje to przesuwanie się miejscowości na zachód, omijając tereny dworskie.
Podczas II wojny światowej Niemcy prowadzą w wąskim zakresie inwestycje infrastrukturalne między innymi budując poldery przy pastwiskach. W okresie PRL Zagórze gwałtownie rozrasta się, stając się największym ośrodkiem w gminie, licząc około 3 tys. mieszkańców. Lata 90. XX w. przynoszą kres rolniczego charakteru miejscowości, większość mieszkańców pracuje w okolicznych miastach, w usługach lub przemyśle. W myśl reformy samorządowej z 1998 roku Zagórze staje się częścią powiatu chrzanowskiego w województwie małopolskim.
Lokacja i rozwój
Wieś ulokowano w kotlinie pomiędzy Garbem Tenczyńskim a masywem Bukowicy, wzdłuż traktu łączącego Śląsk z Krakowem. Trudno powiedzieć co było przyczyną wyboru tego właśnie miejsca, zważywszy na strome ukształtowanie terenu, mnogość koryt strumieni sezonowych czy pofałdowania topograficznego wąwozami lessowymi.