Styl Temistios pisał w czystym attyckim, wzorując się na Platonie, w parafrazach Arystotelesa nie pomijał jednak wyrazów i form koine. Libaniusz wychwalał jego styl, porównywał go z Demostenesem, nazywał drugim Platonem. Grzegorz z Nazjanzu nazywał go wielkim, przyznając tytuł króla mów. Naśladowali go Julian Apostata i LibaniosTadeusz Sinko, Literatura grecka, T.III cz.2, PAU Kraków 1954, s. 73, 74.. Focjusz w następujący sposób charakteryzował styl Temistiosa:
Inne dzieła Temistios objaśniał również innych filozofów: Platona, Pitagorasa, Epikura i stoików. Z jego dzieł zachowały się diatryby (7 sztuk) oraz mowy. Focjusz pisał o 36 politycznych mowach TemistiosaFocjusz, Biblioteka, Kodeks 74 [52a]..
Diatryby Czy należy oddawać się rolnictwu (Θεσις ει γεωργητεον) – sprzed 355 roku Nie należy oglądać się przy studiach na miejsce, lecz na nauczycieli (Περι του μηδεν τοις τοποις, αλλα τοις ανδρασι προσεχειν) – około 355 Zachęta Nikomedyjczyków do filozofii (Προτρεπτικος Νικομηδευσιν εις φιλοσοφιαν) – sprzed 358 roku Powściągliwy, czyli O miłości do dzieci (Μετριοπαθης η φιλοτεκνος) – w oparciu o Plutarcha O rozsądku (Περι φρονησεως) – zachowane zakończenie O cnocie (Περι αρετης) – w wolnym przekładzie syryjskim O przyjaźniZachowana w przekładzie syryjskim, Ed. Sachau, Inedita Syriaca, Wiedeń 1870, s.