1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do 9 kazańskiego pułku dragonów. W 1915 pod Wołczkowcami został ranny. 24 czerwca 1916 został przydzielony do sztabu 2 Korpusu Kawalerii. Od 2 listopada do 7 grudnia 1917, jako członek Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego i jego komisarz w 2 Korpusie Kawalerii wydzielił z niego żołnierzy – Polaków, którzy przeszli do tzw. oddziału mohylowskiego. W oddziale tym pełnił funkcję szefa sztabu. Po włączeniu oddziału w skład II Korpusu Polskiego w Rosji objął w nim obowiązki zastępcy szefa sztabu. Po bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918) wrócił do rodzinnego majątku i włączył się w prace Polskiej Organizacji Wojskowej.
2 lutego 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Inspektoratu Kawalerii. Był członkiem komisji przyjęć oficerów z byłej armii rosyjskiej do Wojska Polskiego. 25 września 1919 został mianowany zastępcą członka Oficerskiego Trybunału OrzekającegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 93 z 25 października 1919, poz. 3572.. 19 kwietnia 1920, na własną prośbę, został wysłany na front, na stanowisko szefa sztabu 3 Brygady Jazdy. Na tym stanowisku wyróżnił się 23 czerwca 1920 w walkach pod Zwiahlem. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.