Buddyzm tybetański W VIII w. przekaz wadżrajany dotarł do Tybetu i Bhutanu z krainy Oddiyana dzięki Padmasambhavie (tyb. Guru Rinpocze) i wielkiemu scholastykowi Wimalamitrze oraz dzięki 25 uczniom i uczennicom Padmasambhavy, którzy stali się mahasiddhami. W roku 775 n.e. założono pierwszy klasztor buddyjski Samje. Ich nauczanie dało początek szkole „starożytnych przekazów”, zwanej później jako ningmapa. Przekaz przetrwał do czasów obecnych poprzez „ukryte skarby” zwane termami za sprawą takich tertonów jak Longczenpa, oraz ustne przekazy, np. w „starożytnych” naukach szkoły sakja.
W XI wieku nastąpiło drugie przeniesienie nauk buddyjskich do Tybetu i Bhutanu (tzw. przekaz sarma). Nauki wadżrajany zostały przeniesione i przetłumaczone wtedy z Indii przez takich mistrzów i tłumaczy jak Marpa i Drokmi, dając początek szkole kagju, np. poprzez linię karmapów oraz inicjując „nowożytne” nauki szkoły sakjapa, gdzie kluczową postacią był Sakja Pandita. W tym samym okresie również wiele przekazów nowych nauk zostało przeniesionych do Tybetu przez Atiśę rozwiązując wiele istniejących ówcześnie wątpliwości związanych z tym czy wadżrajanę traktować jako oddzielny od sutr i od mahajany pojazd. Nauki te dały początek szkole kadampa.