Po zakończeniu wojny kontynuował naukę na Uniwersytecie Warszawskim, który ukończył w 1950. W latach 1946–1951 był asystentem, a następnie starszym asystentem. Od 1952 do 1961 pracował naukowo w Katedrze Fizjologii Zwierząt i Higieny Weterynaryjnej, w Zakładzie Zoohigieny Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W 1956 obronił doktorat i uzyskał stopień doktora nauk biologicznych. W 1961 przeniósł się do Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie przyjmując obowiązki kierownika Katedry Weterynarii, rok później uzyskał stopień doktora habilitowanego. W kwietniu 1963 otrzymał stanowisko docenta i nominację na kierownika Katedry Weterynarii. W 1967 objął stanowisko kierownika Katedry Parazytologii i Chorób Inwazyjnych Wydziału Weterynaryjnego WSR w Olsztynie, od 1 września 1967 stanął na czele nowo powstałego Wydziału Medycyny Weterynaryjnej. W 1968 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1976 uzyskał stopień profesora zwyczajnego. Od 1969 do 1975 piastował funkcję prorektora WSR ds. dydaktyczno-wychowawczych.